Kαι συνεχίζω

απτόητη

να ταξιδεύω

με αερόστατο

σκισμένο

κι αλεξίπτωτο

αντοχών

ελαττωματικό

Μαθημένη από

γρατζουνιές

και βράχους

εκλιπαρώ λίγη

θάλασσα

απ΄το

κορμί σου

προτιμώντας

χίλιες ακόμα

φορές

να πνιγώ απ΄

 το να τσακιστώ

'Ετσι είναι ο 'Ερωτας

Ανένταχτος ακτιβιστής

Ονειροπόλος έφηβος

Μηχανόβιος με ατημέλητα

μαλλιά και φθαρμένο τζην

Αν και ορκισμένος αντιποιητής

και αντικουλτουριάρης

δε διστάζει να σκαρώσει

στη στιγμή

στιχάκια για σένα

κάτω απ' τ' άστρα

ή ακούγοντας μακριά

 το σφύριγμα

των πλοίων

όταν πέφτει η νύχτα

στο λιμάνι

Στο χέρι σου είναι

να μην τον κάνεις ποτέ

 φλώρο δημόσιο

υπάλληλο

με τζελ στο μαλλί και

καλοσιδερωμένο πουκάμισο

Στο χέρι σου είναι να  κοιτάζει

τα μάτια σου

και όχι το ρολόι

μετρώντας λεπτό  προς  λεπτό

τη λήξη ~ πλήξη

του καταναγκαστικού

ωραρίου σας

Γιορτάζει η ψυχή μου,ποιητή

κι εγώ απ' το ξημέρωμα

κερνάω συναίσθημα...

* * *

Υστερόγραφο:

έτσι για τούτη

τη μέρα

στέλνω σε

συνταξιδιώτες

το βιβλίο

με τους στίχους

Αφήστε μου

στο γραμματοκιβώτιο

όνομα και διεύθυνση

και θα σας βρω...

Ενα χαρταετό ικέτεψα

μακριά σε λόφους άλλους

καμωμένους απ' το σώμα σου

Στριφογυρίζω το σκοινί

στον άνεμο

μπλέκεται στα ξέπλεκα μαλλιά σου

άλουστη τόσο καιρό

να με παιδεύεις

Είμαι απο χαρτί κι έρωτα

πλασμένη

μια καθαρή Δευτέρα προσμένω

για να με αποπροσανατολίσεις

Σε ποια σύμφωνα στο σώμα σου

μπερδεύεται η ουρά μου

τρέμω σαν το μουσκεμένο αστέρι

της πρώτης άνοιξης

'Εχει υγρασία εδώ

κι ακόμα να βρω

την άκρη του σπάγγου μου

'Ενας λαβύρινθος ιππότης

Άφυλος άγγελος

προσφέρω το κορμί μου

σαρακοστιανό του έδεσμα

Τόσο καιρό σε λιτανείες

περιφερόμουν

έχοντας σε δέρμα

κεντημένο τ' όνομά σου

Ποιήτρια μη με κάνεις

ούτε παιδί που αγαπάει

τα πεφταστέρια

Μην τάζεις μπάλα

και χαρταετό

Αγάπησέ με

Με όσο φόβο

κι όσο πάθος

εσύ ορίζεις

Τώρα έχουμε να λέμε...Πώς και γιατί και με ποιον τρόπο...

Και να ψάχνουμε να βρούμε τον ένοχο...

Σου πετάνε την είδηση ξεροκόμματο

με την ελπίδα να λουφάξεις κι εσύ αγριεύεις και ξεθαρρεύεις...

Μπράβο,βρε...Φαντασιώνεσαι τη δική σου απόδραση με ελικόπτερο,

παραπέντε ή ελεύθερη πτώση

και στην καλύτερη περίπτωση την Αλεξάντροβα στο κρεβάτι σου...

'Εχεις μάθει στην ήττα και στο φόβο

κι έτσι με κάτι τέτοια χτυπάει η αδρεναλίνη σου κόκκινο...

Παίρνεις χαρτί και στυλό και καταστρώνεις

σχέδια:η πιο χλυδάτη ονείρωξή σου ήταν όταν κατάλαβες

ότι κι εσύ όλα τα μπορείς,όταν τολμάς και

θυμώνεις

 ~δεν είσαι μόνο το παιδί για όλα τα θελήματα,

ούτε που γράφει μελαγχολικά ποιήματα...

Δευτέρα και φεύγα,με βρεγμένο μαλλί απ' το χιονόνερο

 και οβερντόουζ υπογλυκαιμία,γιατί το απαγορευμένο

είναι και το καλύτερο...Και το αμαρτωλό,επίσης:γλυκό κουταλιού...

Δεν διάβασα αν έζησες:δυο μηχανάκια

σμπαράλια στην Πειραιώς,στουκαρισμένα σε αμάξι κρετίνου,

που τη διέσχισε κάθετα.Τίγκα μέσα στο αίμα και μου

θύμισες.Σ' έψαξα στις εφημερίδες ~ούτε καν στα ψιλά.Δεν πούλησες...

Στο 'χω ξαναπεί:ψάχνουμε μπόλικη μνήμη στο πι σι μας,

αλλά για τη δική μας,ούτε λόγος...Τη θυμάσαι την Αμαλία;

Τη Νιόβης;Το Μιχάλη;Τον Αλέξανδρο;τον Παναγιώτη Βασιλέλη;...

Θυμάσαι που κάποτε λεγόσουν άνθρωπος;

Κι ονειρευόσουνα;...

Γι' αυτό σου λέω...Μη με θυμώνεις...

'Ετσι σε φόβιζαν από παιδί

Ξεκίνησαν με τους δράκους

αργότερα το σκοτάδι,την τιμωρία

λίγο πιο μετά τη φυγή...

Μεγάλωσες κι είπες

έπαψα να φοβάμαι:

τώρα θ' αρχίσω να ονειρεύομαι

Διάττοντες αστέρες οι άνθρωποι

τα λόγια,τα κορμιά

τα αισθήματα

Τίποτα όμως δεν σου έπνιγε

τ' όνειρο

'Ωσπου ξαφνικά ήρθαν άλλοι φόβοι

πιο μεγάλοι,πιο δυνατοί

από σένα

Θα βρεις τη γενναιότητα

να τους παλέψεις;

Τώρα που πια δεν είσαι

παιδί να φωνάζεις

απ' την άλλη άκρη της σάλας:

Μαμά,έχει σκοτάδι,

έλα πάρε με...

...αφιερωμένο...

Σε βρίσκω στο θυμωμένο όνειρο

νυσταγμένης Κυριακής

Γεννάς αποστάσεις ανάμεσα

στην ελπίδα και το ανέφικτο

Λογαριάζεις ταξίδια

πληρώνοντας σε δόσεις

το συναίσθημα

και τον έρωτα

τοις μετρητοίς

Προσαρμόζεις ουτοπίες

στεγανοποιημένες

στο παράθυρο της θλίψης μου

'Ενα άσωτο αγόρι βρήκα

κρυμμένο στο παλιό μου

ξύλινο παιχνίδι

Δανείστηκε τ' άρωμά σου

και τον τρόπο που γελάς

Φλεβάρη το λένε

και ως χτες δεν ήξερε

από πού ξημερώνει

η άνοιξη...

βρίσκει τις λέξεις του

για να ξαποστάσει

κι ένα χάδι τη διαδρομή του

μέσ' από φλέβες χαρτογραφημένες

στο σώμα που αγάπησες

'Οταν ερωτεύεσαι

το μήνυμα στο μπουκάλι

που εστάλη

δεν εκκρεμεί:

παραδόθηκε αμαχητί

στο μοναδικό

παραλήπτη του

Κι όσο κι αν ακόμα

βραδιάζει νωρίς

δεν είναι οι βροχές

που θα θυμίζουν το

χειμώνα

μα οι αλκυονίδες

μέρες του

'Ενα τραγούδι που

έμαθες ν' ακούς

στρίβοντας τσιγάρο

Δυο στίχοι που

έμαθα να γράφω

ακούγοντας την

ίδια μουσική

χιλιόμετρα μακριά σου

Αυτό το στίγμα

της αγάπης  Μας

Να μαθαίνω τα εορτολόγια

απ' έξω

Πότε γιορτάζουν οι Ελπίδες

πότε οι Ενοχές

και ποια Κυριακή

οι 'Ερωτες

Ν' ανιχνεύω στο μικροσκόπιο

Αστερόσκονες να λαμπυρίζουν

ανάμεσα σε Υπεκφυγές

και εκ γενετής Φοβίες

Να μοιράζομαι μια κούπα

καφέ στα Δυο

Αξημέρωτα

Να ενταφιάζω επιμελώς

παρείσακτο Παρελθόν

και ανυποψίαστο Μέλλον

Η Λήθη είχε πάντα αυτό

το Λάμδα και το Θήτα

που με μάγευε

Χαπάκι που σε κάνει να χαμογελάς

με αθυρόστομα Αισθήματα

'Αγγιγμα που σε νουθετεί

Κομμάτι Πλάτης που σε προσαρμόζει

Μπλε το δικό σου

Το άλλο ανεξακρίβωτο

Πότε πράσινο

πότε μελί

Πότε Μοβ

όταν μιλάει

όταν φιλάει

'Οταν δίνεται

έτσι να αλλάζει

Και να Του αφιερώνεσαι

Αγαπημένε 'Αγιε Βασίλη

μου χρωστάς μια χρονιά

γεμάτη αγάπη και χαμόγελα

Με κούρασαν τα όνειρα

που γκρεμοτσακίστηκαν

πάνω σε τοίχους δίσεκτους

Φεύγει το δίσεκτο συναίσθημα

χωμένη σε βαριά σκεπάσματα

κοιτάζω έξω απ' το παράθυρο

τις χιονισμένες βουνοκορφές

'Ολη νύχτα ψηνόμουν στον πυρετό

έτρεμε το σώμα που κάποια στιγμή

άγγιξες

έτρεμε και σ' έψαχνε

πού είσαι πώς να βρω τον ωκεανό σου

Σιωπή που ματώνει

'Ελα

Ξημερώνει καινούρια εποχή

Μην αργήσεις

'Εμεινε στα χείλη

δαγκωμένο το τελευταίο

φιλί σου

Μάτωσα,σου είπα

Δεν πειράζει,

απάντησες

Είναι που τώρα

αλλά ονόματα

και λέξεις αφιερώματα

δεν θα μπορείς

να ψιθυρίσεις

Κι αν θέλω να φωνάξω

εσένα;

σε ρώτησα

Θ' αφουγκραστώ

τη σιωπή σου

θ' ανέβω στο γαλάζιο μου

άλογο και θα σε βρω,

μου 'πες κι έφυγες

Tόσες μέρες σιωπή

τι να πεις

ποιες λέξεις να γράψεις

για να νιώσεις

Και βρήκα τούτη τη

νύχτα

που χρόνια 21 τώρα

ξέχωρη για μένα είναι

να ξαναδηλώσω

είμαι εδώ

Και θα 'θελα απόψε

μια αγκαλιά

να γίνω με όλους σας

ονειροπόλους ταξιδιώτες

που τούτος ο χειμώνας

σας κάνει να δακρύζετε...

Κι εγώ που τόσο

φοβόμουν

Αναγκάστηκα

να περπατήσω

στη βροχή

με τα χέρια

αμήχανα

στις τσέπες

Ακόμα μπερδεύω μολύβια με ξυλομπογιές

ιχνηλατώντας στίχους και εικόνες

ακατανόητες

ανάμεσα σε όνειρα μισοτελειωμένα

κι αισθήματα υπό διωγμόν

Μην έρθεις

Η πόρτα ασφαλείας της ψυχής

ερμητικά έκλεισε

Μου είπαν ν' αποδράσω...

Να το σκάσω από το γκρίζο Σαββατόβραδο

και να βρεθώ να τσαλαβουτάω

στους βρώμικους δρόμους της πόλης...

Είπα ναι...

Είπα,θα έρθω...

Ετοιμάστε κόκκινο κρασί

από αυτό που με κατάνυξη μεθάει

σκέψεις άσχημες,κακούς συλλογισμούς

παλιές αμαρτίες

και δίνει άφεση

~όπως κάποιες γλυκές Κυριακές

στην ιδιαίτερη πατρίδα...

Μου είπαν,έλα...

Όμορφος Νοέμβρης ψιθυρίζει

Πανσέληνους

θ' αφουγκράζομαι χαμογελώντας...

'Εχουμε την ίδια ομάδα

συναισθημάτων

στη φλέβα

Παρόμοιοι χειμώνες

εξόντωσαν

επιθυμίες

Κι όσα χρέη

ήταν γραμμένα

στ' αλφαβητάρι της

Μνήμης

Κανένα δεν μας

πληρώθηκε

'Εχουμε στο ίδιο χρώμα

βαμμένο το ταβάνι

για να ταξιδεύουμε

τα βράδια

Γι' αυτό σου λέω

Τηλεφώνησε